هشدار طالبان؛

                                    واقعیت یا جنگ تبلیغاتی؟


افغانستان در هفته جاری شاهد رویداد های مهم بود. سفر کرزی به امریکا ( پس از تیره گی روابط با واشنگتن)

  وهشدار طالبان مبنی بر هدف قرار دادن کارمندان دولتی ، تاسیسات ملی و موسسات بین المللی در افغانستان  از جمله مسایلی بود که خوراک بیشتر رسانه ها را تامین نمود.

فرمان حمله سراسری طالبان زیرنام« الفتح» روز دوشنبه 20 ثور هفته گذشته روی سایت ها و تلکس های خبری جهان منتشر شد؛ طالبان در این خبر نامه، ادعا نموده اند که پشتوانه مردمی را با خود دارند و در این   عملیات، نیروهای دولتی دیپلمات های خارجی، اعضای پارلمان، محافظان شرکت های امنیتی، اعضای کابینه و افردای که به نحوی با دولت و نیروهای خارجی همکاری دارند، هدف قرار خواهند گرفت. در این فرمان حمله، حتا به چگونگی حمله و اینکه آنان در جریان عملیات از چه شیوه ها و تکنیک های کار می گیرند اشاره شده؛ البته حمله های چریکی، عملیات انتحاری و بمب گذاری تنها گزینه های اند که طالبان در گذشته نیز از این  تکنیک استفاده می کردند.

انگیزه ها

1- فرمان حمله سراسری طالبان، همزمان با آغاز سفر چهار روزه کرزی به ایالاتا متحده امریکا بازتاب یافت ، نگاه تحلیلگران و رسانه گران را به خود بر گرداند. حکومت افغانستان پس از ماه ها بگو مگو بر سر چگونگی مذاکره با طالبان، مبارزه  با فساد اداری، مصرف کمک ها و جنجال های انتخابات ریاست جمهوری، روابطش با غرب بوِیژه با کاخ سفید به تیره گی گراییده بود، گرچه دو طرف در هیچ یک از موارد مورد نزاع به کامیابی های قناعت بخش دست نیافتند؛ اما ناگزیر برای ترمیم روابط و چگونگی همکاری های غرب با دولت افغانستان، این بار رییس جمهور کرزی به امریکا فراخوانده شد تا از نزدیک با همپیمانان غربی اش دیدار و گفتگو کند. یکی از آجندای مورد بحث در این سفر مساله مذاکره با شورشیان و مهار اوضاع امنیتی افغانستان است. طالبان در چنین شرایطی با اعلام جنگ علیه دولت افغانستان و کشورهای حامی، می خواهند اهمیت این سفر و پیامدهای احتمالی آن را گم رنگ  دهند. این فرمان هشداری است به جامعه بین المللی و حکومت نوپای افغانستان که تحت هیچ شرایطی آنان نمی توانند در مورد بازگشت طالبان به صلح مذاکره کنند. 

طالبان با صدور فرمان جنگ، به رییس حکومت و سران کشورهای غربی این پیام را رساند که مذاکرات آنان بدون حضور و موافقت این گروه برای تامین صلح و ثبات راه به جایی نمی برد و کرزی باز هم با دست خالی بر می گردد.

2-  پس از شروع سال 1389 این نخستین فراخون عمومی طالبان برای حمله به مواضع دولتی و خارجی است. با دستگیری ملا برادر فرد شماره 2 گروه طالبان افغانستانی در پاکستان، ضربه شدیدی بر بدنه گروه طالبان وارد آمد. آنان برای جبران این صدمه و اعلام موجودیت خود، فرمان جنگ را صادر نموده است؛ تا در برابر نیروهای داخلی  و خارجی قدرت نمایی کنند و تلاش های آنان را برای تامین امنیت به باد مسخره گیرند.

3- راه انداختن جنگ روانی و تبلیغاتی یکی از شیوه های است که در گذشته نیز طالبان هراز گاهی به آن دامن می زدند. ترساندن مردم از همکاری با دولت و نیروهای خارجی یکی از اهدافی است که شورشیان طالب همواره بر آن اصرار می ورزند. تا به این وسیله باخاموشی مردم  بتوانند امنیت خود شان را تضمین کنند و بدون هراس از افشا شدن شان توسط مردم به اهداف تخریبی  خود دست یابند وهم در رابطه مردم با حکومت خدشه وارد کنند. ترساندن مردم و عدم همکاری شهروندان افغانستان با حکومت، یکی از راه های مورد نظر طالبان است که آنان را برای انجام حمله های تخریبی و دهشت افکنی کمک می کنند؛ به دلیل که اگر مردم بدون هراس از طالب با دولت همکاری کنند و موارد مشکوک را به نهاد های امنیتی گزارش دهند، طالبان نمی توانند به اهداف شان دست یابند.

4- تفاوت مهمی که این فرمان طالبان با اعلامیه های پیشین دارد این است که این فرمان بانام و عنوان مشخص صادر شده و نظر به اعلامیه های گذشته  این گروه، جدی تر و فراگیر تر به نظر می رسد؛ البته باید خاطر نشان کرد که شورشیان طالب با دولت افغانستان و نیروهای خارجی شوخی ندارند و از هر وسیله یی برای اخلال امنیت و آماج قرار دادن عناصر دولتی و خارجی استفاده می کنند. پس این فرمان طالبان را نیز با تمام گمانه ها و انگیزه هایی که مطرح شد نباید دست کم گرفت!              

 

واکنش ها:


پس از صدور فرمان جنگ،  مقام های امنیتی در افغانستان و فرماندهی نیروهای بین المللی در کابل در واکنش به اعلامیه طالبان، با برگزاری نشست های خبری، این هشدار طالبان را حرف مفت خواندند و تاکید نمودند که طالبان در گذشته نیز  از این حربه تبلیغاتی برای بهم زدن امنیت روانی مردم استفاده می کردند و این هشدار آنان تازگی ندارد. مقام های مسوول در وزارت دفاع ملی کشور، از توانمندی نیروهای امنیتی کشور در مقابله با هرگونه شورش خبر داده اند و تاکید کردند، نیروهای امنیتی به شورشیان اجازه هیج گونه دهن کجی یی را نخواهند داد.

اما به رغم موضع گیری های مسوولان امنیتی در مهار خشونت و کنترل اوضاع امنیتی در کشور، این واقعیت را نمی توان نادیده گرفت که در چند هفته اخیر گراف نا امنی در سراسر افغانستان بویژه در مناطق جنوب سیر صعودی داشته. قندهار در زمستان سال گذشته از ولایت های نسبتا آرام جنوبی به شمار می رفت و در مقایسه با ولایت آشوب زده هلمند و نیمروز کمتر آماج حمله مخالفان دولت قرار می گرفت؛ اما حوادث اخیر در این ولایت نشان می دهد که مخالفان حکومت به تحرکات تازه یی دست زدند و در تلاش هستند که این حملات را در سایر ولایت افغانستان گسترش دهند.

 از سوی دیگر منابع رسمی از تحرک تازه طالبان در آن طرف سرحد خبر می دهند و گفته می شود این گروه در جریان زمستان سال گذشته، با استفاده از فرصت برای ادامه جنگ های پارتیزانی و تروریستی در افغانستان آمادگی گرفته اند. با گرم شدن هوا شورشیان طالب با عبور از مرز های شرقی  و جنوب شرقی کشور ، برای انجام حمله های تروریستی آماده می شوند.

تنش های چند هفته اخیر در ولایت قندهار نیز بخشی از این تحرکات بود. آمار رسمی از میزان حملات تروریستی در هفته گذشته 4 درصد افزایش تحرکات طالبان را نشان می دهد. به گفته سخنگوی وزارت داخله تنها در هفته گذشته نزدیک به 160 مورد حمله تروریستی در سراسر کشور به ثبت رسیده، با این وصف این هشدار نگران کننده به نظر می رسد. واکنش ها مقامات امنیتی کشور نیزنمی تواند، شورشیان را از اهداف شان منحرف کنند، در نهایت  برای مبارزه با گسترش نا امنی و مهار خشونت های تابستانی، این فاکتور های مهم را باید در نظر گرفت.

- تصفیه و شناسایی عناصر نفوذی  شورشیان طالب از بدنه ی نیروهای امنیتی.

-  ایجاد تدابیر شدید امنیتی در شاهراه ها و کمر بند های آسیب پذیر

- همکاری مردم با حکومت و نهاد های مسوول امنیتی

شیوع تب عشق

بی آنکه سخن گویم

«سانسور» از یک زاویه نه

 از شش زاویه فرایم می گیرد

واژه ها از زبانم می کوچند

 دندان هایم

       واژه

                  واژه

 فرو می ریزند

 بی آنکه سخن گویم

 بادیدن مهر ولاگ

 زبانم « هنگ» می کند

این جا فشارهوا کم است

کودک آزادی

 بریده

        بریده

نفس می کشد

و ضربان من در شیوع تب عشق

 بالا می رود.

روز جهانی کتاب هم

بی صدا گذشت!

پیشخوان:

23 آپریل (4 ماه ثور 1389) برابر بود با روز جهانی کتاب و حقوق مولف. از این روز همه ساله درکشور های مخلتف جهان تجلیل می شود. در سال 1923 دولت اسپانیا برای احترام به شخصیت ادبی و فرهنگی میگویل سروانتس؛ خالق رمان مشهور« دن کشوت» این روز را در اسپانیا روز ملی کتاب و ترویج کتابخوانی نام نهاد و در تقویم رسمی خود ثبت نمود؛ زاد روز این نویسنده شهیر اسپانیایی همزمان بود با دو رویداد مهم دیگر، زاد روز ولادیمیر ناباکوف؛ نویسنده روسی و ویلیام شکسپیر؛ نویسنده و نمایشنامه نویس مطرح انگلیسی، نیز در چین روزی رخ داده بود. سازمان عملی فرهنگی یونسکو به دلیل این مناسبت ها و اهمیت کتاب و حقوق مولف، در سال 1995 از کشور های عضو خواست تا هر سال روز 23 آپریل را گرامی دارند و برای ترویج کتاب خوانی و ارج گزاری به مقام نویسنده و مولف برنامه های مهمی را در کشورهای شان برای گسترش فرهنگ مطالعه و رسیدگی به امور طبع و نشر وضع کنند؛ اما این روز در افغانستان با بی تفاوتی و بی برنامگی مقام های فرهنگی کشور و نهاد های حکومتی سپری شد. در این نبشته باتوجه به اهمیت روز جهانی کتاب و ترویج کتاب خوانی به گوشه یی از وضع فرهنگی کشور اشاره می کنم و اینکه اوضاع و احوال چاپ و نشر و حقوق مولف بخصوص مساله کپی را یت ( مالکیت فکری) در چه جایگاهی قرار دارد و ...؟

ادامه نوشته